چند نکته درباره حادثه تلخ نفتکش ایرانی/ چرا با مردم شفاف نیستیم؟

Error. Page cannot be displayed. Please contact your service provider for more details. (11)


چند نکته درباره حادثه تلخ نفتکش ایرانی/ چرا با مردم شفاف نیستیم؟
تاریخ درج خبر : ۲۵ دی ۱۳۹۶  

گیلان تایمز:

این جامعه شناس طی یادداشتی در رزونامه اصلاح طلب آرمان نوشته است: “بالاخره بعد از گذشت یک هفته خبر رسید نفتکش ایرانی حادثه دیده در آب‌های چین غرق شد و همه خدمه آن جان باختند. این حادثه تلخ افکار عمومی در ایران را به شدت جریحه‌دار کرد که نمود آن را در نوشته‌های کاربران ایرانی در شبکه‌های اجتماعی و عکس‌ها و تصاویر منتشر شده توسط آنها می‌بینیم. حادثه خبر نمی‌کند و همواره ممکن است حوادثی نظیر آنچه برای نفتکش سانچی رخ داد، اتفاق بیفتد، اما لازم بود چند نکته را در باب مدیریت بحران و تسلا دادن به بازماندگان و مردم ایران رعایت می‌کردیم. اولین نکته این است که ما باید با مردم صادق باشیم. با مردم کوچه و بازار که حرف می‌زنیم می‌گویند از همان اول مشخص بود نفتکش غرق می‌شود و خدمه آن جان می‌بازند، اما این را به مردم نگفتند و به خانواده‌های دریانوردان امید واهی دادند. چرا با مردم شفاف نیستیم و یک حادثه را تا این اندازه شوک‌آور می‌کنیم؟نکته دوم این است که باید طوری گزارش دهیم و با مردم حرف بزنیم که آنها متقاعد شوند تلاش‌های لازم برای نجات سانچی انجام شده است. با شائبه‌هایی که در مورد عدم همکاری چینی‌ها در خاموش کردن نفتکش ایرانی وجود دارد، برای مردم این سوال مطرح شده که تلاش‌های لازم چه از نظر دیپلماتیک و چه از نظر فنی برای خاموش کردن آتش سانچی و نجات خدمه آن انجام نشده است.”

وی می افزاید: “نکته سوم در مورد غرق شدن نفتکش ایرانی، پیدا کردن و معرفی مقصر حادثه است. نفتکش‌ها به سیستم‌های ایمنی و ردیاب‌هایی با حداقل خطا مجهز هستند. نمی‌توان پذیرفت سانچی مقصر تصادف بوده، بلکه مشخص است کشتی چینی حادثه آفریده است. حال در نظر بگیرید اتفاق در آب‌های چین افتاده، خود چینی‌ها هم مقصر بوده‌اند، اما حاضر نشده‌اند آتش را خاموش کنند و ما مجبور به قرض گرفتن کشتی آتش‌خوار از ژاپن شده‌ایم. مردم می‌پرسند چشم‌بادامی‌هایی که با حجم بالای تجارت با ایران سود‌های هنگفت می‌برند، چرا به ایران کمک نکردند و آنقدر تعلل کردند که سانچی سوخت و نابود شد و داغ مردن دریانوردان بر دل ما نشست؟ نکته چهارم در این باره این است که ما باید به مردم اطمینان دهیم که حادثه تکرار نمی‌شود. مردم اکنون نگرانند که مدام حادثه از پی حادثه اتفاق بیفتد. همین یکی دو سال اخیر را بررسی کنید. پلاسکو سوخت و فروریخت، قطاری تصادف کرد، معدنکاران در معدن جان سپردند، اتوبوس‌های دانش آموزان واژگون شدند و هزار و یک اتفاق تلخ دیگر رخ داد. به این صورت مردم می‌ترسند و نگران می‌شوند که حوادث تکرار شود. باید به مردم اطمینان داد که با اتخاذ روش‌ها و اندیشیدن تمهیداتی جلو تکرار حوادث گرفته می‌شود. دومینوی حوادث تلخ روح و روان مردم را آزرده و آنها را نسبت به آینده بدبین می‌کند. رفتار ما در حوادث می‌تواند اطمینان ساز یا مردد کننده باشد. باید با رفتار درست بی‌اعتمادی را تبدیل به اعتماد کنیم.”

*از «سانچی» تا سیاست
روزنامه جامعه از دیگر روزنامه های اصلاح طلب نیز نوشته است: “«امید»، پر تکرارترین واژه‌ای بود که در در این روزها که «نفتکش سانچی» در آب‌های چین از این سو به آن سو می‌رفت از طرف مسئولان و رسانه‌ها به سمت خانواده‌های آنان که آتش در آب را تجربه می‌کردند روانه می‌شد. همه می‌دانستند که در همان ساعت‌های اولیه با توجه به انفجارهای نفتکش و دمای فوق العاده بالای آن شانسی برای زنده ماندن اهالی نفتکش وجود ندارد اما انگار همه موظف به پمپاژ امید شده بودند. شاید پر بیراه نباشد که بگوییم خانواده‌های آنان هم می‌دانستند امیدی نیست اما راهی جز امیدوار بودن برایشان نمانده بود.

آری، ما همه در حال اجرا در «نمایش امید» بودیم؛ از مسئولان تا صداوسیما، از رسانه‌ها تا خانواده هایی که حالا دیگر داغدارتر از همیشه اند. همه بدون آنکه حواسمان باشد بازیگران «نمایش امید» شده بودیم. همه می‌دانستیم پایان این شب سیاه سپید نیست اما دلمان خوش بود «که در ناامیدی بسی امید است» احوال سیاست‌مان هم شکل دیگری نیست؛ همه می‌دانیم در چه وضعیتی قرار داریم اما به یکدیگر امید می‌دهیم، همه از این باخبریم که منتخبان مردم در دولت و مجلس یک گام به پیش می‌روند و دو قدم به عقب اما همچنان از «امید» می‌گوییم. ما بازیگران «نمایش امید» در سیاست هم راهی جز امیدواری نداریم.”

این یادداشت می افزاید: “هر تغییر و اصلاح بزرگی در قدم اول به شور و توانی برای شروع حرکت نیاز دارد، هنگامی که امید مورد هدف قرار بگیرد دیگر خبری از جرقه اولیه برای گام اول حرکت رو به جلو از بین خواهد رفت. همه ما کم یا زیاد از آنچه در متن جامعه در حال رخ دادن است باخبریم؛ همه می‌دانیم که وضعیت معیشتی مردمی در یک دهه اخیر به چه شکلی رسیده است، همه به عینه مشاهده می‌کنیم که محیط زیست، آب، هوا و. . . در ایران از کجا به کجا رسیده است، همه در حال دیدن شکاف عمیق میان نسل جدید و قرائت رسمی تبلیغ شده از سوی نظام سیاسی در حوزه‌های مختلف هستیم و. . . اما راه تغییر و اصلاح روندها و رویه هایی که ما را به این نقطه به شدت نامطلوب رسانده است چیست؟ شاید امروز دمای جامعه ایرانی به همان میزان دمای «سانچی» رسیده باشد و همه بدون آنکه حواسمان باشد در حال سوختن هستیم اما مگر راهی جز «نمایش امید» وجود دارد؟ کدام ساختار سیاسی و کدام مردمان کشوری در طول تاریخ بوده‌اند که توانسته با ناامیدی و خمودگی به آنچه می‌خواهد برسد؟ «امید» مصنوعی و نمایشی حتی در هنگام سوختن هم تنها چیزی است که می‌توانیم به آن چنگ بزنیم.”

این روزنامه اصلاح طلب در پایان نیز خاطر نشان می کند: “حکایت خوشحالی‌های ما برای اتفاقات کوچک دنیای سیاست چنین حکایتی است. ما از اینکه بخش کوچکی از بودجه نظارت پذیر شود خوشحالیم، از اینکه تلگرام رفع فیلتر می‌شود سرخوش می‌شویم، از اینکه روحانی به‌تریبون داران اعتراض می‌کند که چرا به مردم القاب زشت می‌دهید سر ذوق می‌آییم و. . .؛ حتی اگر آن بخش بودجه در مجلس به شکل سابقش بازگردد، حتی اگر رفع فیلتر تلگرام کار کوچک و حداقلی از وظایف دولت باشد، حتی اگر انتقاد رییس جمهور به‌تریبون داران در حد حرفی زیبا باقی بماند. ما با «نمایش امید» زنده ایم، نمایشی که شاید پایان آن بهتر از «نفتکش سانچی» هم نباشد!”

جهان نیوز

پربازدید ترین ها

آخرین اخبار