رفتار عمودی یا مسخ زبان/ مراد قلیپور


رفتار عمودی یا مسخ زبان/ مراد قلیپور
تاریخ درج خبر : ۱۲ اسفند ۱۳۹۶  

#او_آ

ﺧﻮاﻧﺶ ﺷﻌﺮی از ﻣﺴﻌﻮد ﭘﻮر ﻫﺎدی )او…….آ

( ﻣﻨﺘﻘﺪ « :ﻣﺮاد ﻗﻠﯽ ﭘﻮر

#رﻓﺘﺎر_ﻋﻤﻮدی_ﯾﺎ_ﻣﺴﺦ_زﺑﺎن

در ﺑﺪرﻗﻪ دوﺳﺖ ﺷﺎﻋﺮم ﺑﻪ “ﺑﯿﺪر ﮐﺠﺎ” -اﺑﺎذر ﻏﻼﻣﯽ

او … آ

او … آ

ﺑﻮﺧﻮس

آ ب ﮐﻨﺎره آب ﮐﺎﮐﺎﯾﻦ ِ دس ﺑﺮارِ

“ﺳﻞﹺﮐﻮلﹺﺗﻮﺳﻪ داره” ﻫﻤﺴﺎده

او … آ

او … آ

ﭘﺎﺑﺴﺮا ﮐﻮن

ﭘﺎﺑﻮز ﮔﯿﺮه ﮐﺎ

اﺳﺎ

ﺑﯽ ﻋﺼﺎ

وﺋﺮ ﺑﺰن ﻏﺎزﯾﺎنﹺ ﮐﺆرﭘﯽ ﯾﺎ

ﮐﺎسﹺ آبﹺ ﮔﻮﻣﻪ ﮔﻮﻣﻪ ﮐﻨﺎر ﺑﯽ ﻧﯿﺶ

ﺳﻞ ﺗﯽ ﺗﯽ ﺳﺎجﹺﮐﻮﻟﮑﻪ ﯾﺎ

ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺰن

ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺰن

ﮔﻮزﮔﺎ ﻟﯿﮑﺎ.

ﻫﺠﺪﻫﻢ ﻓﻮرﯾﻪ دوﻫﺰارو دوازده – رودن ﮐﯿﺮﺷﻦ،

آﻟﻤﺎن ﺑﺮﮔﺮدان ﺑﻔﺎرﺳﯽ:

او … آ

او … آ

ﺑﺨﻮاب / ﯾﺎر ﻗﺪﯾﻤﯽ ﭼﻠﭽﻠﻪ ﻫﺎی ﺑﻨﺪر آﺑﮑﻨﺎر

ﻫﻤﺴﺎﯾﻪ “ﺗﻮﺳﮑﺎی ﮐﻨﺎر ﻣﺮداب”

او … آ

او … آ

ردﺷﻮ از روی / ﺧﺮﭼﻨﮓ

اﮐﻨﻮن

ﺑﯽ ﻋﺼﺎ / ﻋﺒﻮر ﮐﻦ از ﭘﻞ ﻏﺎزﯾﺎن / ﮐﻨﺎر ﭘﭽﭙﭽﻪ ی آﺑﻬﺎی زﻻل / ﺑﻨﺸﯿﻦ

ﮐﻼف ﮔﯿﺴﻮی ﻧﯿﻠﻮﻓﺮان آﺑﯽ را /ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺰن

ﺧﺰه ﻫﺎ را

ﺷﺎﻧﻪ ﺑﺰن.

ﭘـﯿﺶ از ﮐﻠﻤــﻪ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑــﻪ اﺻــﺎﻟﺘﯽ ﻗﺒـﻞ ﺗــﺮ ﻧﺰدﯾـﮏ ﺷــﺪ و دﻧﺒــﺎل ﺗﺒـﺎر آواﯾــﯽ ﮐﻠﻤـﻪ را ﮔﺮﻓــﺖ و ﺷــﮑﯽ ﻧﯿﺴـﺖ ﮐــﻪ ﮐﻠﻤــﻪ ﻣﺴـﺨﯽ از ﺻـﺪا ﻫـﺎی ﻣﻨﺘﺸـﺮی اﺳــﺖ ﮐـﻪ در اﻧﻔﺠـﺎری ﺷـﻌﻮرﻣﻨﺪ و ﻣﺘﻌﻤﺪاﻧـﻪ رخ داده اﺳــﺖ ﺗـﺎ ﺑﺘـﻮان ﺑـﺎ ﺗﺼــﺎدﻓﯽ ﮐﻮدﮐﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ ﮐﻠﻤﺎت ﺷﺮوع ﺷﻮﻧﺪ.

ﻗﺮارداد ﻫﺎی زﺑﺎﻧﯽ ﮔﺎﻫﯽ ﭼﻨﺎن ﺗﻌﻬﺪی را اﯾﺠﺎد ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﮔﯿﺮی اﺑﺰار ﻫﺎ و ﻣﺼﺎﻟﺢ ﻣﺘﻨﯽ را ﺑﺎ ﭘﯿﺶ ﻓﺮض ﻫﺎ و اﻧﮕﺎره ﻫﺎی ﻋﺎدی ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و اﯾﻦ ﯾﮑﯽ از ﻣﺴﺎﺋﻠﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﭘـﺎﺗﻮﻟﻮژی ﻣـﺘﻦ ﻫـﺎ و ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻫﺎ ﮐﺎﻣﻼ آﺷﮑﺎر اﺳﺖ و رﺑﻄﯽ ﺑﻪ زﺑﺎن ﺧﺎﺻﯽ ﻧﺪارد.

ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﯾﻪ ﭘﺎﺗﻮﺑﯿﻮﻟﻮژی ﺑﺮﺧﯽ واﺑﺴﺘﻪ ﻫﺎی ﻣﺘﻨﯽ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ درﯾﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻘﺪر، ﺑﺎﻓﺖ اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺑﻪ ﺗﺒﺎر زﯾﺴﺘﯽ ﺧﻮد ﻧﺰدﯾﮏ اﺳﺖ و ﭼﻘﺪر ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ ﻫﻮﯾﺖ ﺧﻮد را در ﮐﻨﺎر دﮔﺮدﯾﺴﯽ ﯾﺎ اﺳﺘﺤﺎﻟﻪ اﮐﻨﻮن ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ در ﮐﻨﺎر ﻣﻔﺎﻫﯿﻤﯽ ﺗﺎزه ﺑﺘﻮان ﺑﻪ ﻣﺤﯿﻂ ﺑﺎﻓﺘﯽ آن در ﺣﯿﻦ ﮔﺰارﺷﯽ ﺗﺒﺎرﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﻧﺎﯾﻞ ﺷﺪ.

و ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ از اﺳﺘﺤﺎﻟﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﺮﺳﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺪا ﯾﺎ ﺻﻮﺗﯽ ر ا ﮐﺸﻒ ﮐـﺮد ﮐـﻪ ﺑـﻪ ﺗﺒـﺎر ﮐﻠﻤـﻪ و ﺑـﻪ ﺗﺒـﻊ آن ﺑـﻪ ﺑﺎﻓﺖ و در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻣﺘﻨـﯽ اﯾﺠـﺎد ﺷـﺪه ﺑﺨـﻮرد ﮐـﻪ در ﻏﯿـﺮ اﯾﻨﺼـﻮرت ﺑﺎﯾـﺪ ﻧﺴـﺒﺖ ﺑـﻪ رﻓﺘـﺎر ﻋﻤـﻮدی ﻣـﺘﻦ و ﻣﺴﺦ زﺑﺎن اﯾﺠﺎد ﺷﺪه ﺷﮏ ﮐﺮد ﭼـﻮن ﺑـﯽ ﻫـﯿﭻ ﻗﯿـﺪ و ﺷـﺮﻃﯽ اﯾـﻦ ﮐﻠﻤـﺎت از ﺗﺒـﺎر اﺻـﻮاﺗﯽ ﻫﺴـﺘﻨﺪ ﮐـﻪ ﻣـﺎ ﭘـﺲ از ﻣﻔﻬﻮم ﯾﺎﺑﯽ ﻓﺮاﻣﻮﺷﺸﺎن ﮐﺮده اﯾﻢ.

ﻣﺴﻌﻮد ﭘﻮرﻫﺎدی در اﯾﻦ ﺷﻌﺮ آﻏﺎزش را ﺑﺎ اﯾﻦ ﻧﻮع ﮐﻨﺶ زﺑﺎﻧﯽ ﻣﯽ آﻏﺎزد و ﻣﯽ داﻧﺪ ﮐﻪ ﺑـﺮای ﮐﺸـﻒ ﺑﯿﻮﻟﻮژﯾـﮏ و ﻃﺒﯿﻌﺖ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻫﺎ ﺑﺎﯾﺪ از ﺗﺠﺮﺑﯿﺎﺗﯽ زﯾﺴﺘﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﺑﺮد و در ﮐﻨﺎرش ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ را در ﻣﺘﻦ ﺿﺒﻂ و ﺗﺪوﯾﻦ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗﻤﺎﻣﯽ رﻓﺘﺎر ﻫﺎی ﯾﮏ ﻣﺘﻦ را در ﻋﯿﻦ ﮐﻨﺘﺮل ﮐﺮدن در ﻣﺴﯿﺮی ﻃﺒﯿﻌﯽ ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﻨﺪ.

ﮔﺎﻫﯽ ﺻﺪا ﻫﺎ در ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ از ﺟﻬﺸﯽ ﻣﻮﺿـﻌﯽ و ﻣﻨﻄﻘـﻪ ای ﻫﺴـﺘﻨﺪ و ﺗـﺎ آﻧﺠـﺎ اداﻣـﻪ دارﻧـﺪ ﮐـﻪ ﺗﺒـﺪﯾﻞ ﺑـﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﮔﺮدﻧﺪ و اﯾﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ زﺑﺎن ﻫﺮ ﻗﻮم و ﻣﻠﺘﯽ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﯽ ﻗﺎﺑﻞ درﯾﺎﻓﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

اﯾﻨﮑﻪ ﺻﺪا ﻫﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ در ﮐﻨﺎر ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪن ﺑﻪ ﮐﻠﻤﻪ، ﺧﻮدﺷﺎن را در دل ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻘﻮﻟﻪ دﯾﮕﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺘـﺮ در ﺳـﺎﺧﺘﺎر ﻫـﺎی ﻣﺘﻨـﯽ ﭘـﯿﺶ ﻣـﯽ آﯾﻨـﺪ و اﮔـﺮ ﻫـﻢ در ﺑﺮﺧـﯽ ﺗﺠﺮﺑـﻪ ﻫـﺎ ﺣﻀـﻮری ﻓﯿﺰﯾﮑـﯽ و ﻋﯿﻨـﯽ داﺷـﺘﻪ اﻧــﺪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﮐﻪ در ﭘﯿﺸﺒﺮد اﻫﺪاف ﺳﺎﺧﺘﺎر واﺣﺪ ﻣﺘﻦ دﺧﯿﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘﺲ اﺳﺘﻘﺒﺎل از ﭼﻨﯿﻦ رﻓﺘﺎر ﻫﺎﯾﯽ ﺑﺮای ﻋﯿﻨﯽ ﮐﺮدن ﺑﺮﺧﯽ رﺧﺪاد ﻫﺎی ﺳﺎﺧﺘﺎری ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺷﻌﻮر و ﺗﻌﻤﺪی ﺗﺼﺎدﻓﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺳﯿﺮ ﮔﺴﺘﺮش ﻣﺘﻦ ﺑﺎﯾﺪ اﯾﻦ اﺣﺴﺎس ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮدد.

در ﻣﺘﻦ ﭘﯿﺶ رو ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮ در واﻗﻊ ﺑﻪ #ﺗﺒﺎر_آواﯾﯽ روﯾﮑﺮد زﺑﺎن ﭘﻨﺎﻫﻨﺪه ﻣﯽ ﺷﻮد ﻓﻘﻂ در ﭘﯽ ﺻﺮف ﯾﺎد آوری اﯾـﻦ اﺻﺎﻟﺖ ﻧﯿﺴـﺖ ﺗـﺎ ﻣﺨﺎﻃـﺐ را از اﺻـﻞ ﺣﺎدﺛـﻪ دور ﺳـﺎزد ﺑﻠﮑـﻪ از ﺟـﺎﯾﯽ ﺑـﻪ ﺷـﺮوع ﻣـﯽ ﭘـﺮدازد ﮐـﻪ ﻣﺨﺎﻃـﺐ ﻫـﻢ اﯾـﻦ اﺣﺴﺎس ﺑﮑﺮ و ﺗﺎزه را ﺑﺎ او ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ در آﻏﺎزی ﻣﺘﻔﺎوت ﻣﺘﻨﯽ را دﻧﺒﺎل ﮐﻨـﺪ ﮐـﻪ ﻫـﺪﻓﺶ ﺷـﺮوع و ﭘﺎﯾـﺎﻧﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ در واﻗﻊ اﺻﻞ رﺧﺪاد ﻣﺘﻦ ﺑﺮ اﺳﺎس ﭼﻨﯿﻦ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎده ﺷﺪه اﺳﺖ.

ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ در اﺑﺘﺪا ﺷﺎﻋﺮ اﯾﻦ ﻣﺘﻦ را ﺑﺎ ﻣﺤﻮری ﮐﺮدن اﺻﻞ روﯾﺪاد ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺸﮕﺮاﻧﺶ ﮔﻮﺷﺰد ﻣﯽ ﮐﻨﺪ وﻟﯽ در ﮔﯿﺮ و دار ﻣــﺘﻦ ﻫﺮﮔــﺰ اﯾــﻦ ﺧﻄــﯽ ﺑــﻮدن رواﯾــﺖ را ﻧﻤــﯽ ﺗــﻮان ﺑــﺮ اﺳــﺎس ﮔــﺰارش اوﻟﯿــﻪ ﺣــﺲ ﮐــﺮد ﭼــﺮا ﮐــﻪ ﻣــﺘﻦ ﺧــﻮدش را از ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﺷﺎﻋﺮ ﺟﺪا ﻣـﯽ ﮐﻨـﺪ و ﺧﻮاﻧﺸـﮕﺮ در ﻣﻘﺎﺑـﻞ ﮐـﻨﺶ ﻫـﺎی داﺧﻠـﯽ و ﺑﺼـﺮی ﮐـﻪ ﻣـﺘﻦ از ﺧـﻮد ﺳـﺎﻃﻊ ﻣـﯽ ﮐﻨـﺪ ﻃﻮری درﮔﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﺻﻞ ﻣﻔﻬﻮم دور ﮔﺮدد.

اﻣــﺎ در اﺑﺘــﺪا ﻫــﻢ ﻋــﺮض ﮐــﺮدﯾﻢ ﮐــﻪ اﯾــﻦ ﻣــﺘﻦ ﺣﺎﺿــﺮ ﭘــﯿﺶ از ﮐﻠﻤــﻪ ﺷــﺪن ﺧــﻮدش را در اﺻــﺎﻟﺖ آواﯾــﯽ و ﺻــﻮﺗﯽ ﺳﺎﺧﺘﺎری ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺒﺎن ﻋﺮﺿﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ اﻣﺎ اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ اﻧﻀﻤﺎﻣﯽ و ﻣﻨﻔﮏ از اﺻﻞ ﻣﺘﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ در ﭘﯿﮑﺮه و اﺳﮑﻠﺖ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﻣﺘﻦ ﻃﻨﯿﻦ اﯾﻦ ﻧﻮع ﺗﺒﺎر ﺻﻮﺗﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﺸﻬﻮد اﺳﺖ و در واﻗﻊ ﮐﻠﻤﺎت ﭘﺲ از ﻣﺘﻦ ﺷـﺪن و در ﺣﯿﻄﻪ و ﻣﺮز ﺳﺎﺧﺘﺎر ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ واﺣﺪ ﺗﻦ ﻧﻤﯽ دﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺲ از ﺗﻤﺎم ﺷﺪن درﺳﺖ ﻣﺜﻞ روﯾـﺪادی ﺑﺎﺷـﺪ ﮐـﻪ ﻣـﺘﻦ در ﺻﺪد ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺮدﻧﺶ اﺳﺖ.

اﻣﺎ ﭘﺲ از ﺷﻨﺎﺧﺖ اوﻟﯿﻪ از اﯾﻦ ﻧﻮع رﻓﺘﺎر ﺑﺎﯾﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺆﻟﯿﺖ ﭘﺬﯾﺮی ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺘﻦ ﻫﺎﯾﯽ ﺣﺴـﺎس ﺑـﻮد ﺗـﺎ اﯾﻨﮑـﻪ ﮐﺎراﮐﺘﺮ ﻫﺎ ﭘﺲ از ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪن ﺧﻮدﺷﺎن را در ﺣﺪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ ﻧﮕﺬارﻧﺪ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺲ از ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ و ﭘﻮﯾﺎﯾﯽ در ﺑﻄﻦ روﯾﺪاد ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه، ﻧﻘﺶ ﻫﺎی ﺑﯿﺸﺘﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ در ﭘﯿﺶ ﺑﺮدن ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻣـﺘﻦ ﻣﻨﻔﻌـﻞ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺻﺪا ﻫﺎ و آوا ﻫﺎ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ از ﺧﻮدآ ﮔﺎه روزﻣﺮه و ﭘـﺮ ﮐـﺎرﺑﺮدی ﻫﺴـﺘﻨﺪ ﮐـﻪ ﺑـﯽ ﻓﺎﺻـﻠﻪ ﺑـﺎ ﮐﻠﻤـﺎت و دوﺷـﺎدوش آﻧﻬـــﺎ در زﺑـــﺎن روزﻣـــﺮه اﺳـــﺘﻔﺎده ﻣـــﯽ ﺷـــﻮﻧﺪ اﻣـــﺎ ﺑﺮﺧـــﯽ ﮐـــﺎراﮐﺘﺮ ﻫـــﺎی آواﯾـــﯽ ﻧـــﻪ از ﻧﺎﺧﻮدآ ﮔـــﺎه ﺑﻠﮑـــﻪ ذﺧﯿـــﺮه در #ﺧﻮدآ ﮔﺎه_ﺟﻤﻌﯽ_دور از ﻧﺴﻠﻬﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻪ ﮐﺎرﮔﯿﺮی و ﺗﻮﻟﺪﺷﺎن ﻣﯽ ﺗـﻮان ﺑـﻪ اﺷـﺘﺮاﮐﺎت ﺑﯿﺮوﻧـﯽ و دروﻧـﯽ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺗﻮﺳﻂ آﻧﻬﺎ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ در واﻗﻊ ﺑﺎر ﻣﺴﺆﻟﯿﺖ رﻓﺘﺎر ﻫﺎﯾﯽ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎر را ﺑـﺎ ﺣﻀﻮرﺷـﺎن ﺑـﻪ ﻣـﺘﻦ ﻫـﺎ ﺗﺤﻤﯿـﻞ ﻣـﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﺑﺎ ﺣﻀﻮر ﻣﻠﻤﻮس و ﻋﯿﻨﯽ ﺧﻮد در واﻗﻊ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺳﻤﺒﻠﯽ زﯾﺴﺘﯽ ﻧﻘﺶ آﻓﺮﯾﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و در ﮔﺴـﺘﺮدﮔﯽ و ﭼﻨﺪ وﺟﻬﯽ ﺷﺪن ﺗﺼﺎوﯾﺮ و زواﯾﺎی ﻣﺘﻨﯽ ﺳﻬﻢ ﺑﻪ ﺳﺰاﯾﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ.
ﺻﺪا ﯾﺎ آوای )او….آ( در اﺑﺘﺪای ﻣﺘﻦ ﺻﺪاﯾﯽ ﮔﺬرا و ﭘﺮﺗﺎﺑﯽ ﺳﺮﯾﻊ اﻟﺴـﯿﺮ ﻧﯿﺴـﺖ ﮐـﻪ ﺑـﺎ آﻣـﺪن ﺧـﻮد ﺑﺨﻮاﻫـﺪ در ﺣـﺪ ﺻﻮت و آوا ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺗﻠﻨﮕﺮ زدن ﺧﻮدآ ﮔﺎه ﺟﻤﻌﯽ دور آﻏﺎزی ﭘﺮ از ذﺧﺎﯾﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ- زﯾﺴﺘﯽ را ﯾﺎدآوری ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻬﺪه دار ﺑﺮﺧﯽ رﻓﺘﺎر ﻫﺎﯾﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ در واﻗﻊ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ آﻏﺎزﮔﺮی ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻋﻨـﻮان ﮐـﺎراﮐﺘﺮی ﻏﺎﻟـﺐ ﺑـﺎر ﻣﺴﺆﻟﯿﺖ ﺗﻤﺎﻣﯽ اﺗﻔﺎق ﻫﺎی ﻣﺘﻦ را ﺑﺮ دوش ﻣﯽ ﮐﺸﺪ.

ﭘﺲ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ ﮐﺸﻔﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮ در ﻫﻤﯿﻦ آﻏﺎز ﻣﺘﻦ ﺧﻮاﻧﺸـﮕﺮاﻧﺶ را دﭼـﺎر آن ﻣـﯽ ﮐﻨـﺪ ﺗـﺎ ﺑـﻪ ﺳـﻬﻢ ﺧـﻮد در ﻣـﺘﻦ ﻓﻌﺎل ﺑﺎﺷﻨﺪ در واﻗﻊ ﮔﺰﯾﻨﺶ ﺣﺮﮐﺘﯽ درﺳﺖ و ﺗﻌﻤﺪی و ﺷﻌﻮرﻣﻨﺪ اﺳﺖ ﮐـﻪ ﺑﺘﻮاﻧـﺪ ﻣـﺘﻦ را در ﮐﻨﺸـﯽ ﺳـﺎﺧﺘﻤﻨﺪ و ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮد و ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ در واﻗﻊ اﺑﮋه آواﯾﯽ ﻣﻨﺘﺨﺐ آﻏﺎزﯾﻦ ﻣﺘﻦ ﻫﻤﺴﻮ و ﻫﻤﻄﺮاز ﺑﺎ ﮐﻠﯿﺖ ﺳﻮژه ﻣﺘﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻮژه ای از دﺳﺖ رﻓﺘـﻪ اﺳـﺖ ﻟـﺬا اﻧﺘﺨـﺎب ﻇﺮاﻓﺘﻤﻨﺪاﻧـﻪ ﺷـﺎﻋﺮ ﺧﺒـﺮ از ﻣﺘﻨـﯽ ﻣـﯽ دﻫـﺪ ﮐـﻪ ﺳـﻮای زﯾﺒـﺎﯾﯽ ﺑﺼﺮی و ﺑﯿﺮوﻧﯽ در ﺷﺒﮑﻪ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻣﺘﻦ ﻧﻘﺸﯽ ﻓﺮاﮔﯿﺮ و ﻏﺎﻟﺐ را ﺑﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻧﻘﺶ آواﯾﯽ در ﻣﺘﻦ ﻧﻘﺸﯽ در ﺣﺪ اﻧﻌﮑﺎس و ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪن رﺧﺪاد ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮر ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺎراﮐﺘﺮی ﺧﻮدش را ﺑﺎ اﺻﻮات ﻣﻨﺘﺸـﺮ در ﺧـﻮد ﺑﺎزﺳﺎزی ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و اﯾﻨﭽﻨﯿﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ اﯾـﻦ آوا ﺣﻀـﻮری ﻣﻘﻄﻌـﯽ داﺷـﺘﻪ ﺑﺎﺷـﺪ و ﭘـﺲ از ﺷﻨﺎﺳـﺎﯾﯽ ﻓﺎﻋـﻞ ﺳـﻮژه دﺳـﺖ ﺑـﻪ ﻋﻤﻠـﯽ اﻧﻔﻌـﺎﻟﯽ ﺑﺰ ﻧـﺪ ﺑﻠﮑـﻪ در ﺳﺮاﺳـﺮ ﮔﺴـﺘﺮه ﻣـﺘﻦ ﻧﻘـﺶ آﻓﺮﯾﻨـﯽ ﻣـﯽ ﮐﻨـﺪ و ﻣـﺘﻦ را در زﯾﺴـﺘﮕﺎه ﺻﻮﺗﯽ ﺧﻮد آﻣﺎده ﺑﺮﺧﯽ رﻓﺘﺎر ﻫﺎی زﯾﺴﺘﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.

ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻓﺮاواﻧﯽ از اﯾﻦ ﻧﻮع ﻣﺘﻦ آوا ﻣﺨﺼﻮﺻـﺎ در ادﺑﯿـﺎت ﻓﻮﻟﮑﻠـﻮر اﻗـﻮام ﻣﺨﺘﻠـﻒ وﺟـﻮد دارد ﮐـﻪ ﻣـﯽ ﺗـﻮان ﺑـﺎ ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ اﺻﻮﻟﯽ و ﻣﯿﺪاﻧﯽ ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽ اﺑﻌﺎد زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ آﻧﻬﺎ و ﺷﮑﻠﺒﻨﺪی ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﺑـﺮ اﺳـﺎس اﯾـﻦ ﻧـﻮع از ﺑﺎﻓـﺖ ﻫﺎ و ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻫﺎی ﻣﺘﻨﯽ ﭘﺮداﺧﺖ و اﻟﺒﺘﻪ در ادﺑﯿﺎت ﭘﺲ از ﻣﺸﺮوﻃﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫـﺎی ﻣﺘﻨـﯽ ﺷـﺪه اﯾـﻦ ﻧـﻮع رﻓﺘـﺎر ﻫـﺎ را ﻣﯽ ﺗﻮان در ﮐﺎر ﻫﺎی ﻧﯿﻤﺎ ﯾﻮﺷﯿﺞ ﺑﻪ وﺿﻮح ﻣﺸﺎﻫﺪه ﮐﺮد و ﻓﺮاواﻧﯽ اﯾﻦ ﻧﻮع #ﻣﺘﻦ_آوا در ادﺑﯿﺎت ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣﻞ اﺳﺖ و ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﻫﺎی ﻣﻮﻟﻮی ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان ﺗﺒﺎر اﯾﻦ ﻧـﻮع ﻣـﺘﻦ ﻫـﺎ را رﯾﺸـﻪ ﯾـﺎﺑﯽ ﮐـﺮد و ﭼﻮن ﻣﻨﻈﺮ ﻧﮕﺎه ﻣﻦ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺘﻦ روﺑﻪ رو اﺳﺖ ﻧﻤـﯽ ﺧـﻮاﻫﻢ از ﻫـﺪف اﺻـﻠﯽ ام ﮐـﻪ ﺧـﻮد ﻣـﺘﻦ اﺳـﺖ دور ﺷﻮم و در ﺻﺪد ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﻢ را در ﻧﮕﺎه ﻣﺘﻦ ﻗﺮار ﺑﺪﻫﻢ و رﯾﺸﻪ ﻫﺎی ﺑﺮون ﻣﺘﻨﯽ ﺗﺎرﯾﺨﯽ اش را ﮐﻪ در ﺣﯿﻄﻪ اﻫﺪاﻓﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﻧﺪﯾﺪه ﺑﮕﯿﺮم و اﺻﻼ ﻫﻢ در ﭘﯽ ﻣﺎﻟﮑﯿﺖ ﻣﺘﻨﯽ اﯾﻦ ﻧﻮﺳﺘﻪ ﻧﯿﺴﺘﻢ و اﯾﻦ ﻣﺘﻦ را ﺑـﻪ ﻋﻨـﻮان ﻣﻮﺟـﻮدی ﺣﺎﺿﺮ و ﺷﺒﮑﻪ ای در ﻫﻢ ﺗﻨﯿﺪه ﮐﻪ واﺣﺪ ﻫﺎی ﺳﺎﺧﺘﺎری اش ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ را ﭘﻮﺷﺶ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ ﺑﻪ ﺳـﻤﺖ ﺟﻠـﻮ ﺧـﻮاﻫﻢ ﺑﻮد وﮔﺮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان در ﻓﺮﺻﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﺷﺒﯿﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﺘﻦ آوا را ﺑﺎ ﺷﻌﺮ )ﺷُﺨﯽ ﺷﻌﺮ (ﺑﺎ ﻧﺎم ) اُ اَ… اُ اَ ( از ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ی اَﻟﻮ!؟ ﻣﺤﺴﻦ آرﯾﺎﭘﺎد( ﺑﻪ ﭼﺎﻟﺸﯽ ﺳﺎﺧﺘﺎری ﻧﺰدﯾﮏ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻫﺮ دو ﺷﺎﻋﺮ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﺘﻔـﺎوت و ﺟﺪﯾـﺪ را ﺑـﻪ ﭘﯿﮑﺮه ﺷﻌﺮ ﺟﺪﯾﺪ ﮔﯿﻠﮑﯽ ﺗﺰرﯾﻖ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ در زﻣﺎن ﺧﻮدش اﯾﻦ ﻧﻮع ﺑﺮرﺳﯽ ﺗﻄﺒﯿﻘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ راﻫﮕﺸﺎ ﺑﺎﺷﺪ و اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺴﺒﺖ آواﯾﯽ ﻣﺘﻦ اﯾﻦ دوﺷﺎﻋﺮ ﭼﻪ ﺳﻤﺖ و ﺳﻮﯾﯽ را در اداﻣﻪ ﻃﺒﯿﻌﺖ زﯾﺴﺘﯽ ﻣﺘﻦ ﺧﻮد ﭘﯿﻤﻮده اﻧـﺪ ﺑـﺮای وﻗـﺖ و ﻣﮑﺎن دﯾﮕﺮی زﻣﯿﻨﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ را ﭼﻪ ﺑﺮای ﻣﻦ و ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ در ﻋﺮﺻﻪ ﻧﻘﺪ ﺟﺪی ﺷﻌﺮ ﮔﯿﻠﮑﯽ ﻗﻠﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻓﺮﺻﺘﯽ را ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﻧﻈﺮم ﺷﻌﺮ ﮔﯿﻠﮑﯽ ﺑـﺎ ﺗﺠﺮﺑـﻪ ﻫـﺎی ﻣﮑﺘـﻮﺑﯽ ﮐـﻪ در ﻧﻈـﺎم ﺗـﺎرﯾﺨﯽ ﺧـﻮد ﭼـﻪ ﺑـﻪ

ﺻﻮرت ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ و ﻏﺎﯾﺘﻤﻨﺪ و ﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﮔﺴﺴﺘﻪ و ﺟﺪا ﺑﻪ ﺛﺒﺖ ر ﺳﺎﻧﺪه و ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﺗﻔﺎق ﻫﺎی ﮔﺴﺴﺘﻪ ای ﺑـﻪ ﻧﺎم ﻫﺴﺎ ﺷﻌﺮ و ﻫﺎﯾﮑﻮ واره ﻫﺎ ی ﮔﯿﻠﮑﯽ و ﻫﺴﺎ ﭘﺲ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪام ﺑﺎ رﺧﺪاد ﻫﺎی ﻣﺘﻨﯽ ﺧﻮدﺷﺎن وﺟﻮد دارﻧﺪ زﻣﺎن آن رﺳﯿﺪه ﮐﻪ ﻧﻘﺪ را از ﮔﺰاره ﻫﺎی ﺧﺒﺮی و ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ و ﺳﻮﯾﯽ ﺳﻮق ﺑﺪﻫﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻄـﺮاز ﺑـﺎ اﺗﻔـﺎق و رﺧـﺪاد ﻫﺎی ﻣﺘﻨﯽ ای ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ در واﻗﻊ ﺑﺮرﺳﯽ ﻫﺎی ﺟﺪی ﺗﺮ را ﻣﯽ ﻃﻠﺒﻨﺪ.

ﺑﯿﺎﯾﯿﻢ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﻣـﺘﻦ ﺷـﺎﻋﺮﻣﺎن ﻣﺴـﻌﻮد ﭘـﻮر ﻫـﺎدی ﺑﺮﮔـﺮدﯾﻢ و ﮔﻔﺘـﯿﻢ ﮐـﻪ ﺷـﺎﻋﺮ در ﺷـﺮوع ﻣـﺘﻦ ﺧـﻮد ﺧﻮاﻧﺸـﮕﺮ را دﻋﻮت ﺑﻪ رﯾﺸﻪ ﻫﺎی ﺻﻮﺗﯽ ﺑﺎﻓﺖ و ﺳﺎﺧﺘﺎری ﻣﯽ ﺑﺮد ﮐﻪ اﯾـﻦ رﯾﺸـﻪ ﻫـﺎ وﻗﺘـﯽ ﺑـﻪ اﺳـﮑﻠﺖ و ﭘﯿﮑـﺮه ﻣـﺘﻦ وارد ﻣـﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺷﺮوع ﺑﻪ ﺗﻮﺳﻊ دادن رﯾﺸﻪ ﻫﺎی ﻫﻢ ﺟﻨﺲ ﺧﻮد ﭼﻪ در زﻣﯿﻨﻪ ﺑﯿﺮوﻧﯽ و ﭼﻪ در زﻣﯿﻨﻪ درون ﻣﺘﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺘﻦ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﺑﺪون ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﺗﻌﻘﯿﺒﯽ ﺗﺎرﯾﺨﯽ اداﻣﻪ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ و ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ آوای ﺣﺎﺿـﺮ ﻣـﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎﺗﯽ ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎت ﻣﻮﺟﻮد ﺑﮕﯿﺮد ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮ آﻧﻬﺎ را ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﺑﺎﻓﺖ و ﺳﺎﺧﺘﺎر ﮐﺮده اﺳﺖ و ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐــﻪ ﺑــﺎ ﺗﻮﺟــﻪ ﺑــﻪ ﺷــﮑﻞ ﺗﻘــﺪﯾﻤﯽ ﻣــﺘﻦ ﺑــﺎز ﻫــﻢ اﯾــﻦ ﻓﺮﺻــﺖ ﺗﻮﺳــﻌﻪ دادن از ﻣﺨﺎﻃــﺐ ﮔﺮﻓﺘــﻪ ﻧﺸــﺪه ﮐــﻪ در ﻣﺤــﻮری ﻣﺸﺨﺺ و ﮐﺎﻧﺎﻟﯿﺰه ﻣﺘﻦ را ﺗﻌﻘﯿﺐ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﻧﻬﺎﯾﯽ و ﻗﻄﻌﯽ ﺑﺮﺳﺪ.

ﯾﮑﯽ از ﻣﻮاردی ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ در ﺧﻮاﻧﺶ ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮد اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ آﯾﺎ واﻗﻌﺎ ﻣﺘﻦ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﻇﺮﻓﯿﺖ اﯾـﻦ را داﺷـﺘﻪ ﮐﻪ در ﻣﺤﻮری ﻋﻤﻮدی ﺧﻮدش را اداﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ ﯾﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﻋﺎدﺗﯽ ﻣﻌﻬﻮد و ﺑﺼﺮی ﺷﺎﻋﺮان ﻣﺘﻦ ﻫﺎ را اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴـﻨﺪ و ﺑﺎﯾــﺪ ﺑـﻪ اﯾــﻦ ﻧﮑﺘـﻪ ﻫــﻢ ﺗﻮﺟـﻪ ﮐــﺮد ﮐـﻪ در ﺳــﺎﺧﺘﺎر ﻣـﻮرد ﻧﻈــﺮ ﭼـﻪ ﻧﺴــﺒﺘﯽ ﺑـﯿﻦ ﮐــﺎراﮐﺘﺮ ﻫـﺎی ﻣــﺘﻦ ﺳــﺎز و ﻣﻔﺎﻫﯿﻢ ﺣﺎﺻﻞ از ﺳﺎﺧﺘﺎر اﯾﺠﺎد ﺷﺪه وﺟﻮد دارد.

ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﻧﻤﺎی ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﻣﺘﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ داﯾﺮه ای ﺷﮑﻠﺒﻨﺪی و ﺳﺎزه ﻫﺎی ﺑﺼﺮی ﻣﺘﻦ ﺑـﺮای اﯾﺠﺎد ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ دﯾﺪاری ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﯽ ﮐﻨـﺪ ﮐـﻪ ﻗـﺮار اﺳـﺖ اﯾـﻦ اﯾـﻦ ﻧـﻮع ﺑﺎﻓـﺖ ﻣﻮﺳـﯿﻘﯽ را در ﻣﻀـﺎﻣﯿﻦ ﻫـﻢ ﭘﯿﺎده ﮐﻨﺪ.

در اﯾﻨﺠﺎ ﻻﯾﻪ اول ﺷﻌﺮ ﺷﺎﻋﺮ را دوﺑﺎره ﻧﻮﯾﺴﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﺎ دﯾﺪن ﻓﻀﺎی اﻟﻘﺎی ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﻗﻀﺎوت آﻧﯽ ﺗﺮی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ:

او…….آ

او…….آ

ﺑﻮﺧﻮس

آب ﮐﻨﺎره آب ﮐﺎﮐﺎﯾﻦ دس ﺑﺮار

ﺳﻞ ﮐﻮل ﺗﻮﺳﻪ داره ﻫﻤﺴﺎده

اﮔﺮ ﺑﻪ ﻧﻈﺎم ﺳﺎﺧﺘﺎری-ﻣﻮﺳﯿﻘﯿﺎﯾﯽ اﯾﻦ ﺑﺮش از ﻣﺘﻦ دﻗﯿﻖ ﺑﺸﻮﯾﻢ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ ﮐـﻪ ﺷـﺎﻋﺮ ﭼـﻪ ﺑـﻪ ﺻـﻮرت ﺷـﻌﻮرﻣﻨﺪ و ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺗﺼﺎدﻓﯽ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻮﺳﯿﻘﯿﺎﯾﯽ را در دو ﺑﺎﻓﺖ آﺧﺮ ﺑﺮای اﻟﻘﺎی ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ او…..آ رﻋﺎﯾﺖ ﮐﺮده و در ﻣﻮﻗــﻊ ﺧــﻮاﻧﺶ ﻣــﺘﻦ ﺳــﻮای اﯾﻨﮑــﻪ اﯾــﻦ ﺣــﺲ اﻟﻘــﺎ ﻣــﯽ ﺷــﻮد در #ﺻــﻮرت_اﻧﮕﯿﺨﺘﮕﯽ ﻣــﺘﻦ ﻫــﻢ اﯾــﻦ اﺣﺴــﺎس ﻣﻮﺳﯿﻘﯿﺎﯾﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻠﺤﻮظ اﺳﺖ و اﮔﺮ ﻏﯿﺮ از اﯾﻦ ﺑﻮد دو ﭘﺎره آﺧﺮ اﯾﻦ ﻻﯾﻪ ﻣﺘﻨﯽ در ﯾـﮏ اﻧـﺪازه ﻧﻮﺷـﺘﻪ ﻧﻤـﯽ ﺷـﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﻧﮕﯿﺰه ﺷﮑﻠﯽ ﺧـﻮد را آﺷـﮑﺎر ﮐﻨﻨـﺪ ﭼـﻮن در ﺧـﻮاﻧﺶ ﻣﻮﺳـﯿﻘﯿﺎﯾﯽ ﻋﺒـﺎرت )او…..آ( ﺣﺘﻤـﺎ ﺑﺎﯾـﺪ ﺗـﻮازﻧﯽ را در ﺷـﮑﻞ ﺑﯿﺮوﻧﯽ ﺑﺮای اﻟﻘﺎی ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺸـﮕﺮ ان ﻣﺘﻌﻬـﺪ ﺑـﻪ ﻣـﺘﻦ اﯾﺠـﺎد ﮐـﺮد وﮔﺮﻧـﻪ ﺑﺨـﺶ ﭘﻮﺳـﯿﺪه ﻣﻮﺳـﯿﻘﯽ ﮐﻼﺳـﯿﮏ ﻣﺨﺎﻃﺐ را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺧﺎﻃﺮات ﺧﻮدش دﻋﻮت ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و در اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺳـﯿﻘﯽ ﺟﺪﯾـﺪ و ﺑﮑـﺮ رﻓﺘـﺎری ﺧـﻮدش را ﺑﻪ ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﮐﻼﺳﯿﮏ ﻣﺘﻨﯽ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﻣﻬﻢ اﯾﻦ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺧﻮاﻧﺸﮕﺮ ﺑﺎ ﮔﯿﻮﻣﻪ ﻗﺮار دادن ﻋﺒﺎرﺗﯽ در اﯾﻦ ﻣﺘﻦ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻧﺴﻠﺖ ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻋﺒﺎرت ﻣﯽ ﺗﻮﺗﻨﺪ اﺳﻢ ﮐﺘﺎﺑﯽ ﺷﺎﻋﺮی ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ در اﯾﻨﺠﺎ ﺳﻮژه ﻣـﺘﻦ ﻗـﺮار ﮔﺮﻓﺘـﻪ اﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ اﯾﻦ ﻧـﻮع ﻧﮕـﺮش اوﻟﯿـﻪ ﺑـﻪ ﻣـﺘﻦ و اﻇﻬـﺎر ﮐـﺮدن آن ﻧﻤـﯽ ﺗﻮاﻧـﺪ ﺑـﺎ ﭘﺘﺎﻧﺴـﯿﻞ ﻫـﺎی ﻧﻬﻔﺘـﻪ ﻣـﺘﻦ ﻫﻤﻄـﺮازی داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮاﺳﺎس ﺧﻮد ﻣﺘﻦ دﯾﺪﮔﺎﻫﯿﯽ را در درون ﻣﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻟﻘﺎ ﮐﺮد ﮐﻪ در واﻗﻊ ﺑﯿﻦ ﺷﻌﺮ و ﻧﻘﺪ ﺗﻨﺎﻇﺮی ﻫﻤﻄﺮاز را اﯾﺠﺎد ﮐﺮد و از ﺑﺮﺧﯽ ﺧﻮاﻧﺶ ﻫﺎی ﺑﮑﺮ و ﺗﺎزه ﭘﺮده ﺑﺮداﺷﺖ وﮔﺮﻧـﻪ ﻣـﺘﻦ ﻫـﺎی ارزﺷـﻤﻨﺪی ﺗﻮﻟﯿـﺪ ﺷﺪه اﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ اﯾﻢ ﻧﺴﺒﺖ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﺎی آﻧﻬﺎ را ﮐﺸﻒ ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻨﻈﺮ ﻧﮕﺎه ﺧﻮد را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﻋﻮض ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﯿﺶ ﻓﺮض ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ دارﯾﻢ از ﻣﺘﻦ ﻫﺎ ﺗﻮﻗﻌﯽ اﻧﮕﺎره ای ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ.

ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ در ﻫﻤﯿﻦ ﻻﯾﻪ اول ﻣﺘﻦ ﺑﺮای اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﺳﯿﻘﯿﺎﯾﯽ او…..آ اﻟﻘﺎ ﺑﺸﻮد ﺑﺎﯾﺪ اﯾـﻦ ﻧﺴـﺒﺖ ﻣﻮﺳـﯿﻘﯽ را در رﻓﺘــﺎر و ﮐﻨﺸــﯽ ﺷــﮑﻠﯽ اﻟﻘــﺎ ﮐــﺮد و ﺷــﺎﻋﺮ در اﯾــﻦ ﻻﯾــﻪ ﺗﻮاﻧﺴــﺘﻪ ﺑــﺎ ﺣﺮﮐــﺖ ﮔﻬــﻮاره ای ﻋﺒــﺎره او….آ ﮐــﻪ ﺑــﺮای ﺧﻮاﺑﺎﻧﺪن ﮐﻮدﮐﺎن در روﺳﺘﺎﻫﺎی ﺷﻤﺎل اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ ﺷـﻮد ﺧـﻮدش را ﻫﻤـﺮاه ﮐﻨـﺪ و ﺑـﻪ اﯾـﻦ ﻧـﻮع ﻣﻮﺳـﯿﻘﯽ ﺣﺮﮐﺘـﯽ ﭘﺎﺳﺨﯽ ﺷﮑﻠﯽ ﺑﺪﻫﺪ و اﯾﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﯿﺰی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺣﺮﻓﻪ ای و ﺧﻮاﻧﺸﮕﺮان ﻣﺘﻔﺎوت دﻧﺒﺎﻟﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑـﻪ ﺗﻌﺎرﯾﻒ ﺟﺪﯾﺪی ﺑﺮای ﭘﯿﻮﻧﺪ ﺷﻌﺮ و ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ دﻟﻬﺮه از دﺳﺖ دادن ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ اﯾﺴﺘﺎی ﺳﻨﮓ ﺷﺪه ﮐﻼﺳﯿﮏ از آﻧﻬﺎ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﺷﻮد. ﺣﺘﯽ در ﻻﯾﻪ دوم اﯾﻦ ﺷﻌﺮ وﻗﺘﯽ ﺷﻌﺮ ﺣﺎﻟﺖ اﻣﺮی و ﻃﻠﺒﯽ ﭘﯿﺪا ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻣـﯽ ﺑﯿﻨـﯿﻢ ﮐـﻪ ﺷـﮑﻞ ﺑﺼـﺮی ﻧﻮﺷـﺘﺎر ﻫـﻢ ﮐﻮﺗﺎه ﻣﯽ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﺻﻮرت ﮔﻔﺘﺎری ﻣﺘﻦ و ﻣﻔﻬﻮم ﻫﻤﺴﺎر و ﮐﻮک ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ در ﻻﯾﻪ دوم:

او….آ او….آ

ﭘﺎﺑﺴﺮاﮐﻮن

ﭘﺎﺑﻮز ﮔﯿﺮه ﮐﺎ

ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺼﺮع ﯾﺎ ﺑﺮش آﺧﺮ ﯾﮑﯽ اﻣﺮی و ﯾﮑﯽ ﺧﺒﺮی اﺳﺖ و ﺑﺮش دوم در واﻗﻊ ﺟﻮاب ﻃﻠﺐ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ اﺳﺖ و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﮐﻨﺎر ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ؛ اﻣﺎ اﮔﺮ ﭼﻨﯿﻦ اﺗﻔﺎﻗﯽ ﻣﯽ اﻓﺘﺎد ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ اﯾﻦ ﺻﻮرت:

« ﭘﺎﺑﺴﺮاﮐﻮن ﭘﺎﺑﻮز ﮔﯿﺮﮐﺎ »

ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ در ﺑﺎﻻ اﺷﺎره ﮐﺮدﯾﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻬﻢ و درک ﻋﻤﻮدی ﻧﻮﯾﺴﯽ در ﺷﺎﻋﺮی ﮐﻪ ﺷـﻌﺮ ﻣـﯽ ﻧﻮﯾﺴـﺪ ﺑﺎﺷـﺪ ﺗـﺎ ﺑﻨـﺎ ﺑـﻪ ﻋﺎدت ﺳﺎﺧﺘﺎری ﮐﻬﻨﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت اﺗﻮﻣﺎﺗﯿﮏ وار و ﺧﻮدﮐﺎر ﭼﻨﯿﻦ رﻓﺘﺎر ﻫﺎﯾﯽ از او ﺳﺮ ﻧﺰﻧﺪ و اﯾﻦ اﯾﻦ ﻣﺪﺧﻞ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ زﻣﯿﻨﻪ ﺗﺤﻘﯿﻘﯽ ﺧﻮﺑﯽ را ﺑﺮای ﻣﻨﺘﻘﺪﯾﻦ ﻣﺎ ﻓﺮاﻫﻢ ﺑﯿﺎورد ﮐﻪ در ﺟﺎی ﺧﻮدش ﺑﺴﯿﺎر ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ ارزﺷﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

اﻣﺎ ﺑﮕﺬرﯾﻢ و ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﭙﺮدازﯾﻢ و ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ اﮔﺮ دو ﺑﺮش ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت اﻓﻘﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﻢ زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﺼﺮی و دﯾﺪاری ﺷﻌﺮ ﻧﺎدﯾﺪه ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻫﻢ اﯾﻨﮑﻪ ﻣﻌﻤﻮﻻ ﻣﺨﺼﻮﺻـﺎ در اﯾﻨﺠـﺎ ﺟﻤـﻼت اﻣـﺮی ﻗﻄﻌـﯽ ﻓﺮﺻـﺖ اداﻣﻪ ﻣﺘﻦ ﺷﮑﻠﯽ را ﺑﻪ ﻣﺘﻦ ﻧﻤﯽ دﻫﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻪ در ﻻﯾﻪ اول ﺷﻌﺮ ﻫﻢ ﮐﻠﻤﻪ )ﺑﻮﺧﻮس( ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه و در ﺷﮑﻠﺒﻨﺪی ﻣﻮﺳﯿﻘﯽ رﻓﺘﺎری، دو ﭘﺎره ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ را ﻫﻤﺮاﻫﯽ ﻧﮑﺮده اﺳﺖ ﭘﺲ ﺷﺎﻋﺮ در اﯾﻦ ﻻﯾﻪ ﻫﻢ دو ﭘﺎره ﻣﺘﺼﻞ را ﺟﺪاﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺗﺎ در ﮐﻨﺎر اﻓﺎده زﺑﺎن از زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﺼﺮی ﺷﻌﺮ ﻫﻢ ﭼﯿﺰی ﻧﮑﺎﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. اﺑﻬﺎم ﺳﺎﺧﺘﯽ ﻣﻔﯿﺪی ﺑﺎﺧﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه دارد و آن ،

از ﻃﺮﻓﯽ دﯾﮕﺮ ﺗﺼﻮﯾﺮی ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻻﯾﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻧﺸﮕﺮ اﻟﻘﺎ ﻣﯽ ﺷﻮد ”رد ﺷﺪن از روی ﺧﺮﭼﻨﮓ” ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﻓﺘﯽ در اﯾﻦ ﺷﻌﺮ ﻧﺸﺎن از ﺗﺠﺮﺑﻪ ای زﯾﺴـﺘﯽ اﺳـﺖ ﮐـﻪ ﺑـﺪون ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ای دﻋﻮت ﮐﺮدن ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ و ﺳﺮزﻣﯿﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮی ﺑﻪ راﺣﺘـﯽ ﺻـﻮرت ﻧﻤـﯽ ﮔﯿـﺮد ﻣﮕـﺮ اﯾﻨﮑـﻪ ﺳﻮای ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺤﯿﻄﯽ زﺑﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﻧﻮﻋﯽ ﺗﻨﺎﻇﺮ و رواﺑﻂ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ را ﺑﺎ زﺑﺎن ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ ﻫﻤﺴﻮ ﮐﺮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮان ﺑﻪ اﯾﻦ آﺳﺎﻧﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺼﻮر ﺑﮑﺮ و ﺗﺎزه ای را وارد ﭘﯿﮑـﺮه ﻣـﺘﻦ ﮐـﺮد و در ﻫﻤـﺎن ﻻﯾـﻪ اول ﻫـﻢ اﮔـﺮ زﺑـﺎن ﺷـﮑﻞ ﻃﺒﯿﻌـﯽ و ﺳﺎﺧﺘﯽ ﺑﻪ ﺧـﻮد ﻧﮕﯿـﺮد ﻧﻤـﯽ ﺗﻮاﻧـﺪ ﺑـﯿﻦ ﻣﻮﺳـﯿﻘﯽ و ﻣﻀـﺎﻣﯿﻦ آن ﻓﻀـﺎﯾﯽ ﻫﻤﮕـﺎم اﯾﺠـﺎد ﮐـﺮد و در ﮐـﻞ ﮔﺴـﺘﺮه ﻣـﺘﻦ ﮔﺪاﺧﺖ و ﭘﺮداﺧﺖ و ﺳﺎﺧﺖ ﭼﻨﯿﻦ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﻧﺸﺎﻧﮕﺮ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﻦ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ در ﺳﯿﺮی ﺳﺎﺧﺘﮕﺮا از ﻋﻬـﺪه ﺗﻤـﺎﻣﯽ ﻣﺨﺎرج زﺑﺎﻧﯽ و ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ ﺧﻮد ﺑﺮاﯾﺪ و ﺑﺎ اﻟﻘﺎ ﺷﻌﻮری ﻃﺒﯿﻌﯽ و ﺗﻌﻤﺪی ﻧﺎﺧﻮدﮔﺎه ﻣﺘﻨﯽ را ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺗﺤﻮﯾﻞ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آن اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺆﻟﯿﺖ وﺟﻮدی ﮐﻨﺪ اﻣﺎ از ﻃﺮﻓﯽ ﭼﻮن ﺳﻮژه ﻣﺎ ﺳـﻮژه ای اﺳـﺖ ﮐـﻪ از دﺳـﺖ ﺷﺎﻋﺮ رﻓﺘﻪ وﻟﯽ ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﺎﻓﺖ ﻓﺮﻫﻨﮕﯽ و اﯾﺪﯾﻮﻟﻮژی ﻧﺨﻮاﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﻫﮋﻣـﻮﻧﯽ ﮔﻔﺘﻤـﺎﻧﯽ ﺑﺎﺷـﺪ ﮐـﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﺘﻦ ﻫﺎﯾﯽ را ﺑﺎ اﯾﻦ ﺑﺎر ﻣﻨﺎﺳﺒﺎﺗﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ زﺑﺎﻧﯽ ﻣﻌﻤـﻮل و ﻣﻌﻬـﻮد ﺑﮑﺸـﺎﻧﺪ و ﺷـﺎﻋﺮ ﮐـﺎﻣﻼ آ ﮔﺎه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ در اﯾﻦ ﮔﯿﺮ و دار ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﯾﯽ را ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻋﺮﺿﻪ ﺑﺪارد ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ #اﻧﺘﻈﺎر_ﻣﺘﻦ ﭘﯿﺶ ﺑﺮود و اﯾﻦ در واﻗﻊ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﺧﺎﻟﯽ ﺷﺪن از اﻧﮕﺎره ﻫﺎ و ﭘـﯿﺶ ﻓـﺮض ﻫـﺎﯾﯽ اﺳـﺖ ﮐـﻪ داﻣﻨـﻪ ﺑﺎﻓـﺖ ﻫـﺎ و ﻓﺮﻫﻨـﮓ ﻣﺘﻨـﯽ را ﺗﺤﺖ ﺗـﺎﺛﯿﺮ ﮔﻔﺘﻤـﺎﻧﯽ ﻏﺎﻟـﺐ ﻗـﺮار ﻣـﯽ دﻫﻨـﺪ و ﺷـﺎﻋﺮ ﺑـﺮای اﯾﻨﮑـﻪ ﺣﻀـﻮر داﺋﻤـﯽ و ﻫﻤﯿﺸـﮕﯽ و ﻣﺎﻧـﺪﮔﺎر ﺳـﻮژه را ﺑـﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻟﻘﺎ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ #ﺗﻨﺎﺳﺨﯽ_زﺑﺎﻧﮑﺮد و اﻟﻘﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳـﺪ ﺳـﻌﯽ داﺷـﺘﻪ ﮐـﻪ ﺳـﻮژه را در ﺳـﺎﯾﻪ زﺑـﺎن ﺗﺸـﯿﯿﻊ ﮐﻨـﺪ ﺗـﺎ ﺧﺎﻃﺮات اﯾﻦ ﺑﺪرﻗﻪ ﺑﺮاﯾﺶ ﻫﻤﯿﺸﮕﯽ و ﺟﺎودان ﺑﺎﺷﺪ.
۱۳۹۶ ﻣﺮاد ﻗﻠﯽ ﭘﻮر – اﺳﻔﻨﺪ

#رﻓﺘﺎر_ﻋﻤﻮدی_ﯾﺎ_ﻣﺴــﺦ_زﺑﺎن )ﺗﻨﺎﺳــﺦ زﺑــﺎﻧﮑﺮد – اﻧﺘﻈــﺎر ﻣــﺘﻦ – ﺻــﻮرت اﻧﮕﯿﺨﺘﮕــﯽ – ﺧﻮدآ ﮔــﺎه ﺟﻤﻌــﯽ دور – ﺗﺒــﺎر آواﯾﯽ(

پربازدید ترین ها

آخرین اخبار